سه‌شنبه ۷ بهمن ۱۴۰۴ - ۱۰:۳۸
نهج زندگی | درس مدیریتِ فقر و ثروت

حوزه/ حقیقتِ فقر و غنا - به مانند حقیقت سایر امور - در عالم آخرت دانسته خواهد شد؛ آن‌زمان که در پیشگاه الهی حاضر گشته و قرار است داشته‌های خود را به خداوند متعال عرضه بداریم. آنجاست که معلوم می‌شود فقیر کیست، غنی کیست.

خبرگزاری حوزه | امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام در حکمت شصت و هشتم نهج‌البلاغه می‌فرمایند:

«الْعَفَافُ زِینَةُ الْفَقْرِ، وَ الشُّکْرُ زِینَةُ الْغِنَی.»

خویشتن‌داری و عفت، زینت فقر و شکرگزاری، زینت غناست.

شرح:

شاید در نگاه اوّل، فقیری و نداری، یک امر ناخوشایند جلوه نماید و در مقابل، غنا و دارایی مورد پسند انسان واقع شود، اما حقیقت مطلب آن است که فقر، محتاج زینت است و اگر شخص فقیر، خود را مزیّن به این زینت کند، غنا و ثروت، تمام وجودش را احاطه می‌کند. در نقطه مقابل نیز، غنا و توانگری محتاج زینت است که اگر شخص غنی، خود را مزیّن به این زینت نکند، فقر و نداری تمام وجودش را احاطه خواهد کرد.

لذاست که امام علی علیه‌السلام عفاف (= خویشتن‌داری و قناعت) را زینت فقر، و شکر را زینت غنا دانسته‌اند.

برای درک چگونگی عملکرد این زینت‌ها، باز به سراغ کلام امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام می‌رویم:

ایشان پیرامون خویشتن‌داری و قناعت (= زینت فقر) می‌فرمایند:

«الْقَنَاعَةُ مَالٌ لَا یَنْفَدُ.»

قناعت، ثروتی است پایان‌ناپذیر. (خطبه ۵۷)

بنابراین، شخص فقیرِ قانع اگرچه در ظاهر فقیر، ولی در حقیقت مزیّن به گنج و ثروتی است که پایانی برای آن وجود ندارد.

و نیز پیرامون شکر (= زینت دارایی و توانگری) می‌فرمایند:

«شُکْرُ اَلنِّعْمَةِ أَمَانٌ مِنْ تَحْوِیلِهَا وَ کَفِیلٌ بِتَأْیِیدِهَا.»

شکر نعمت، ایمنی بخش است از دگرگونی آن و پایندگی آن را ضمانت می‌کند. (غررالحکم، ج ۱، ص ۴۰۶)

و نیز می‌فرمایند:

«شُکْرُ اَلنِّعْمَةِ أَمَانٌ مِنْ حُلُولِ اَلنِّقْمَةِ.»

شکر نعمت، از فرود آمدن عذاب و نقمت الهی ایمنی می‌بخشد. (غررالحکم، ج ۱، ص ۴۰۷)

بنابراین شخص توانگر اگر خود را مزیّن به صفت شکرگزاری نکند، یا دچار دگرگونی نعمت می‌شود، یا دچار زوال نعمت و یا دچار قهر الهی خواهد شد.

و اما کلام پایانی را باز باید از لسان مبارک امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام شنید:

ایشان می‌فرمایند:

«اَلْفَقْرُ وَ اَلْغِنَی بَعْدَ اَلْعَرْضِ عَلَی اَللَّهِ سُبْحَانَهُ.» (غررالحکم، ج ۱، ص ۸۳)

فقر و غنا پس از عرضه بر خداوند است که معنا پیدا می‌کنند.

و این بدان معناست که حقیقتِ فقر و غنا - به مانند حقیقت سایر امور - در عالم آخرت دانسته خواهد شد؛ آن‌زمان که در پیشگاه الهی حاضر گشته و قرار است داشته‌های خود را به خداوند متعال عرضه بداریم. آنجاست که معلوم می‌شود فقیر کیست، غنی کیست.

تهیه شده در سرویس علمی-فرهنگی خبرگزاری حوزه

اخبار مرتبط

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha